"Dood" water, lege cellen? "Levende" energie begint met "levend" …
"Dood" water, lege cellen? "Levende" energie begint met "levend" water!
Hierto twee definities:
Grensvlakwater (eng. Interfacial Water) is een natuurfenomeen dat pas sinds 1950 wordt onderzocht nadat biofysici vaststelden dat water in biologische systemen – bijvoorbeeld in cellen of aan eiwitten – anders reageert dan zuiver water in het laboratorium. Het betreft speciaal gestructureerd water dat zich vormt door meerdere fysische krachten en energiebronnen direct aan celmembranen of andere oppervlakken. Het verschilt duidelijk van "normaal" water in ordening, dichtheid, energie en gedrag.
Grensvlakwater heeft potentieel massale invloed op jouw vitaliteit, en wel op meerdere niveaus die ver voorbij de klassieke hydratatie gaan. Het betreft zeer zuiver water dat alle andere deeltjes uit het onmiddellijke gebied van de celwand verdringt respectievelijk uitsluit, daarom wordt dit gebied ook "uitsluitingszone" en het water daar Exclusion Zone Water (EZ-water) genoemd.
Voor onze cellen is dit water bijzonder belangrijk omdat het communicatie, transport en vitaliteit op moleculair niveau ondersteunt. Deze kennis biedt de mogelijkheid om actief ons lichamelijk en geestelijk welzijn te bevorderen!
Vrij water (ook bulkwater genoemd) duidt het gewone water aan, zoals we het uit de kraan kennen – dus water dat zich vrij kan bewegen, geen bijzondere structuur heeft en niet aan een oppervlak of stof gebonden is. Het is het "normale" water buiten cellen of zonder direct contact met biologische grensvlakken.
Leidingwater voldoet meestal aan de hygiënisch vastgestelde grenswaarden. Mechanisch en chemisch is het echter belast en heeft daarom meestal geen levende structuur, geen dynamische ordening en geen natuurlijke energie meer die relevant zou zijn voor biologische vitaliteit. Het wordt daarom ook "dood water" genoemd.
Hier gaat het verder➡️