PFAS bestaan praktisch voor eeuwig. De natuur kan PFAS niet afbreken. …

PFAS bestaan praktisch voor eeuwig. De natuur kan PFAS niet afbreken. Mens en dier nemen de stoffen uit het maag-darmstelsel op in het bloed, waar zij zich bij voorkeur in inwendige organen zoals lever, nier en long verspreiden. Zij zijn placentagängig en zijn ook in moedermelk aangetoond. Sommige deskundigen vermoeden een verhoogd risico door PFAS voor astma, schildklieraandoeningen, chronisch-ontstekingsziekten van de darm evenals voor testis- en nierkanker. Massaonderzoeken tonen ook een vertraagde inzet van de puberteit en veranderingen aan de voortplantingsorganen.

Een hoge PFAS-concentratie in het bloed staat ook in verband met verhoogd cholesterol, negatieve effecten op de schildklier en in de hormonale balans, evenals met verminderd geboortegewicht van baby's. Met name de stoffen PFOA en PFOS die tot PFAS behoren, zijn gevaarlijk: zij kunnen de werking van vaccinaties verminderen en worden volgens een rapport van het wetenschappelijk tijdschrift Spektrum als kankerverwekkend beschouwd.