Hieronder enkele politieke, juridische, maatschappelijke en economische maatregelen - om water niet tot handelswaar te laten verklaren.
In de VN-resolutie van 2010 werd water erkend als een mensenrecht. Deze resolutie moet worden opgenomen in nationale grondwetten en wetgeving en moet tegen lobbyisme worden verdedigd.
Duitsland heeft (nog) veel gemeentelijke leveranciers. Deze zouden bij wet tegen overnames of gedeeltelijke privatisering moeten worden beschermd – zoals bijvoorbeeld Uruguay in de grondwet heeft vastgelegd.
In veel landen kunnen bedrijven met minimale vergoedingen enorme hoeveelheden water oppompen. Dit moet worden gereguleerd via wettelijke maximale hoeveelheden, milieueffectrapportages en lokale participatie.
In Berlijn (2013) kon via een volksraadpleging de terugkeer van de gedeeltelijk geprivatiseerde watervoorziening bereikt worden. Dergelijke directe democratie-instrumenten moeten vaker en bindend worden gebruikt.
Bedrijven zoals Nestlé opereren via denktanks, ngo's en politieke netwerken (zoals het WEF). Deze verbindingen zouden openbaar moeten worden gemaakt en kritisch begeleid – bijvoorbeeld door ngo-onderzoeken, watchdogs en onderzoeksjournalistiek.
In plaats van winstmaximalisatie door private partijen: bevordering van burgersamenlevingen en openbare leveranciers die water als gemeenschappelijk goed beheren.
Wanneer gemeenschappen onafhankelijker van de centrale watermarkt worden (bijvoorbeeld door cisterna's, decentrale zuiveringssystemen, waterkringlopen), verzwakken zij de afhankelijkheid van grote leveranciers.
Al op scholen, in media en ngo's zou het idee "Water is leven, geen bedrijf" consequent worden vertegenwoordigd en uitgelegd. Dit bevordert langdurige weerbaarheid tegen neoliberale verhalen.
Financiële, juridische en mediasteun voor inheemse en plattelandsgemeenschappen (bijvoorbeeld in Canada, Peru of Zuid-Afrika) die zich verzetten tegen wateronttrekking door grote bedrijven.
💧 alles over schoon, gif- en schadstofvrij water
The human right to water and sanitation :