Het gaat niet om wat het water IN

je lichaam brengt, maar om wat het UIT
je lichaam WEGVOERT!

Hoe "leger" het water, des te meer gif- en afvalstoffen kan het oplossen (reinigen, ontslacken enz.) en uit het lichaam afvoeren. "Leg" betekent zoveel mogelijk weinig opgeloste deeltjes in het water.
De hoeveelheid opgeloste deeltjes wordt gemeten door de elektrische weerstand van het water te meten. Als je twee elektroden in het water houdt en een stroom laat stromen, kun je op deze manier de elektrische weerstand van het water respectievelijk de geleidbaarheid ervan bepalen. Hoe meer deeltjes in het water opgelost zijn, des te hoger de geleidbaarheid, er stroomt meer stroom en de weerstand daalt equivalent. Bevinden zich minder opgeloste deeltjes in het water, dan is het omgekeerd. De eenheid van geleidbaarheid heet "Siemens" (S), die wordt gemeten in Siemens per meter (S/m). De standaardeenheid voor zoetwater is microSiemens per centimeter (µS/cm). Er zijn voor zeer weinig geld batterijgevoede geleidbaarheidsmeetapparaten. Ze hebben aan de onderkant twee elektroden op een afstand van een centimeter, je houdt het apparaat in een vloeistof en op een display kun je de geleidingswaarde, dus de deeltjes per centimeter, aflezen.

De optimale weerstandswaarde voor ons drinkwater ligt volgens Prof. Dr. Louis Claude Vincent (Universiteit Parijs) onder 130 µS (MicroSiemens). Het water is voelbaar zacht en heeft een hoog reinigingseffect in ons lichaam.
Al bij een verzadiging (vervuiling) van 280-499 µS werkt het water belastend voor het lichaam. Een te hoge waarde brengt meer vreemde stoffen het lichaam in dan dat worden afgevoerd.
Zuiver "leeg" water laat de voedingsstofionen beter door en kan schadelijke stoffen en zuren (slakken) sneller afvoeren (ontgiften).
Zie hieronder de tabel met wettelijke grenswaarden en een schaal van Prof. Vincent over de werking van "leeg" water op het organisme: